La Paz: een kamer in een hotel in koloniaalse stijl temidden van een eerste teken van het alomtegenwoordige regenseizoen.

Hoe het allemaal begon

Het wonder is geschied, na heel veel te beloven is het eindelijk zover. Matthias heeft effectief een blog aangemaakt! Hoe dit komt is heel simpel te verklaren. A cunning plan om de jetlag te slim af te zijn, een vliegtuig richting eindbestemming dat het laat afweten en een heuse stortbui op het dak van het hotel. Kortom ik heb op dit eigenste moment tijd zat om mijn gedachten de vrije loop te laten op de ,van school gehuurde, Dell.

Laat ons even terugblikken op wat er al gebeurd is tussen nu en mijn vertrek in het landelijke Burst. We konden de spits op het nippertje ontwijken om vervolgens rond te dolen in zaventem centrum op zoek naar bakkerij Bart. De bakkerij eindelijk gevonden werden we door de rasechte zaventemse blondine bedient van koffiekoeken die, aangekomen in de luchthaven, echt wel gesmaakt hebben. Hier een koffie(tje) gedronken en wat gezellig gekeuveld om me vervolgens naar de check-in balie te begeven. Om, na veel getalm, te horen te krijgen dat aangezien ik niet over een visum beschik mijn terugvlucht met 23 dagen wordt vervroegd. Argumenten in mijn voordeel werden simpelweg genegeerd en een verandering zou niet meer mogelijk zijn. Ongetwijfeld de laatste keer dat ik met American Airlines heb gevlogen.

Slecht gezind nam ik afscheid van de overgebleven sympathisanten en trotseerde ik de security. Die echt niet zo zwaar is als wordt geroepen. Uit ergernis, omwille van een vertraging, liep ik maar op en neer de vertrekhal. De vlucht zelf was best wel oké te noemen aangezien er niemand naast mij zat en ik plaats genoeg had. Men mocht mij er wel iets sneller attent op maken dat de non-alcoholische drankjes die je aan boord kan krijgen gratis zijn. Ik zat daar maar dorst te lijden!

De aankomst in Chicago was langdradig en onduidelijk. Hier, en ook verder op de vlucht, kwam ik tot de conclusie dat er

1) Weinig knappe amerikaanse vrouwen zijn!
2) Amerikanen een zeer onvriendelijk volkje zijn.

Dit laatste met uitzondering van de vrouw met wie ik de hele vlucht van Chicago naar Miami heb zitten babbelen, maar zij was dan ook een amerikaanse van Indische origine :)

I’m in Miami bitch

In miami kreeg ik eindelijk de nacht nog eens te zien. Dit na een kleine 22 uur de zon achterna gegaan te zijn. Met dit verschijnsel van de verlichte planeet kreeg ik ook meteen een ander, sociologisch verschijnsel te zien. Het leeglopen van een luchthaven. Best wel raar om mee te maken. Na een blueberry muffin en Larry King Live gezien te hebben was het tijd om de voorlaatste vlucht te nemen. Wie reist er nu ‘s nachts van Miami naar La Paz zou je denken. Wel héél veel mensen, het vliegtuig zat tot de nok gevuld, wat het reiscomfort er niet op verbeterde. Toch een beetje slaap kunnen vatten zag ik de zon opkomen vanachter het Andes-gebergte. Een schitterend beeld! Na een vakkundige uitleg m.b.t. de legende over de drie bergtoppen landde el avion in La Paz.

Na een douanecontrole op het Bolviaanse ritme ging de man van de legende met me mee om me de weg te tonen naar de finale vlucht richting Sucre. Eerst even geld wisselen en aangezien 1 boliviano 0.11 eurocent is had ik een handvol briefjes wat een king of the world gevoel geeft. Om dan verder te gaan en het ticket voor de binnenlandse vlucht te kopen. Een ontbijtje met alles erop en eraan voor €2.24 en geen last what so ever van de beruchte hoogteziekte. Het liep allemaal op wieletjes. Tot …

Tot er op het tv-schermpje niet boarding verscheen bij Sucre, maar information. De nederlandse Hans zag me mijn HUMO lezen en vroeg of hij erbij mocht komen zitten. Na even te babbelen gingen we op onderzoek uit wat die information nu eindelijk betekende. Om een lang verhaal kort te maken het regent in Sucre en de vlucht werd afgelast. Nu zit ik dus in La Paz te hopen dat de vlucht morgen wel doorgaat en het avontuur een doorstart krijgt zonder weerga.

Tot de volgende.