Ik kom mijn belofte om steeds actuelere posts te schrijven na! (de vorige post is ook een verse)
Ik ben zelfs zo actueel dat ik schrijf over iets wat vandaag (dit wordt geschreven op woensdag 3 maart 2010, maar aangezien er nog geen internet in huis is wordt het pas vandaag gepost) gebeurd is. Bolivië ligt plat! Of toch grotendeels het verkeer. Vandaag en morgen staken de chauffeurs van het openbaar vervoer. D.w.z. dat er geen micro’s rijden (micro’s zijn een soort busjes in alle vormen en kleuren die een bepaalde weg doorheen de stad afleggen en waarbij je moet roepen als je wil afstappen). Welke route welke micro aflegt is me nog onduidelijk, maar die wijsheid komt wel.
Maar zoals gezegd rijden deze goedkope bussen niet uit de komende dagen. Reden hiervoor is een nieuwe wet die Evo Morales wil invoeren. Volgens die nieuwe wet zou de vergunning van chauffeurs die dronken achter het stuur zitten voorgoed worden ingetrokken. Een zeer gunstige wet aangezien er elk jaar tientallen dodelijke slachtoffers vallen bij ongevallen met busjes bestuurd door dronken chauffeurs.
Onbegrijpelijk hoe iemand hier tegen zou kunnen zijn, maar vandaag werd me duidelijk gemaakt vanwaar het protest komt. Men protesteert niet zozeer tegen het verbod op dronken rijden, maar het gaat om artikel 19 van deze wet. Een artikel dat slechts twee zinnen lang is.
In dat artikel staat dat indien een chauffeur gevat wordt hij zijn licentie permanent verliest. Maar ook dat het voertuig in beslag wordt genomen en de maatschappij waarvoor hij werkt een sanctie krijgt. Dit stuit op veel onbegrip bij de vakbonden, met als gevolg deze acties. Latijns Amerika staat bekend om zijn passie en temperament en dit merk je ook op dagen zoals vandaag. Het betreft geen gewone staking zoals bij ons, maar een iets grotere actie. De toevluchtswegen naar de stad en de ring rondom staat volledig geblokkeerd. Enkel voetgangers en tweewielers kunnen er nog doorraken. Het is eigenlijk wel een idyllisch beeld om te zien. Het anders zo hectische verkeer is nergens te bespeuren, kinderen voetballen op straat en het is gewoon rustig tout court.
Nu is er wel volop een spelletje poker bezig tussen de regering en de vakbonden. Zo veroordeelt de regering de blokkades en noteert de politie de nummerplaten van alle voertuigen die deel uit maken van de verschillende blokkades. De vakbondsleiders antwoorden koeltjes dat ze er pas mee zullen ophouden als de regering artikel 19 verandert. Dit spelletje draait niet enkel rond deze wet. Het zijn bijna gemeenteraadsverkiezingen en de aanpak van deze situatie door de regering kan wel eens heel bepalend zijn voor de uitslag op vier maart. Kortom een uiterst interessant politiek klimaat. I Like It! :)
maandag 8 maart 2010
Weekverslag
Wat is er vorige week (22-28 feb) allemaal gebeurd?
Maandag ben ik verhuisd. Karolien, Tancha en ikzelf zijn ingetrokken in de Calle D’Alence 186. Een appartement met vier kamers, 3 badkamers, woonkamer, keuken, terras en een jacuzzi in de tancha’s kamer. Dit voor een, naar onze normen, spotgoedkope prijs. Het appartement ligt op 3 min wandelen van de Plaza 25 de Mayo (grote markt) en dus ook stamcafé Joy Ride. Nona verhuist ook, zij gaat van een gastgezin naar het huisje waar Karolien tot nu toe verbleef.
Verder ben ik deze week begonnen met stage lopen. Maandagmorgen om negen uur werd ik verwacht in de gebouwen van Centro Juana Azurduy. Een NGO waar vrouwen en kinderen terecht kunnen die worden mishandeld. Advocaten en psychologen staan deze slachtoffers bij op hun respectievelijke domein en verder wordt er gezorgd voor opvang. Zo worden er voor de jongeren lessen aangeboden in confectie, metaal- en houtbewerking.
Maandagmorgen was ik als, stipte Belg, aanwezig om iets voor negen. Om het bericht te krijgen dat Martha, de directrice van het hele centrum, vergeten was dat ze nog een workshop had en ze mij dus zodoende niet kon ontvangen. Ik werd vriendelijk uitgenodigd om dinsdagnamiddag omstreeks 15 uur terug op het parool te zijn.
Dinsdagmiddag was ik er om 15 uur en de secretaresse leek nogal verrast om me te zien. Ze wist me te vertellen dat de workshop was uitgelopen en Martha er opnieuw niet zou kunnen zijn voor het gesprek. Otra vez woensdagmorgen om half tien.
Ik was best wel opgelucht te vernemen dat het die woensdagmorgen zeker zou doorgaan, maar Martha ging later zijn. Ze was onderweg. Toen het wachten me iets te hard op de zenuwen begon te werken belde de secretaresse, weliswaar onder lichte dwang, Martha op om te zeggen dat ze haar wat moest haasten. Eindelijk aangekomen hebben we een gesprek gehad dat toch zeker vijf volledige minuten heeft geduurd. Toen werd een gids gezocht die me rond kon leiden in de verschillende gebouwen van het centrum.
Deze gids werd Carlos, zo denk ik toch dat hij heet (het zijn nogal veel namen om te onthouden, en dat is überhaupt niet mijn sterkste punt). Ik ging mee op een rondleiding van een tweetal uur, leerde nog meer mensen en namen kennen die ik al lang ben vergeten, en leerde beetje bij beetje de werking van de NGO kennen. Na de rondleiding kwamen we terug aan bij de gebouwen van Radio Encuentro. Probleem: mijn stagebegeleider Jose Antonio, die tevens directeur van het departement Radio is, was ziek. De dag zat er dus weer op.
Donderdag heb ik hem dan eindelijk ontmoet en een gesprek gehad over hoe mijn stage er zou uitzien. En er zitten wel veelbelovende projecten in waar ik me thuis in kan voelen. Hopelijk loopt het goed.
Vervolgens springen we naar het weekend. Karolien en Tancha mochten, in kader van hun werk, naar een wijnbeurs. Voor sfeerverslagen check je beste de blog van Tancha. Maar het was dus een weekendje alleen met Nona. We wilden iets in de buurt bezoeken, maar wisten niet goed wat. Dus hebben we lukraak iets gekozen met een leuke naam (Las Palmas), hier gingen we naartoe in een overvol busje. Het type busje waar je bij ons met negen passagiers inzit wordt hier gebruikt voor vervoer van een twintigtal mensen. Een krappe en gezellige rit van een klein uurtje dus. Toen we een dorpje binnenreden vroegen we nog eens aan onze medepassagiers wanneer we nu eindelijk aankwamen in Las Palmas. Bleek dat we er zonet gestopt waren, maar niemand vond het nodig ons te verwittigen. Dus besloten we, no matter what, af te stappen de volgende keer de bus stopte. Zo gezegd, zo gedaan stonden we op een brug over een droge rivier, met niets van leven in de buurt. We besloten om een wandeling te doen in de rivier en alles er rond. We kwamen wel enkele mensen tegen, die ons raar bekeken aangezien toeristen hier nooit komen. En na wat sightseeing en acrobatie om de verschillende, natuurlijke obstakels te ontwijken besloten we terug te keren richting Sucre. En welke manier is daar beter geschikt voor dan liften. Gebruik makend van het korte rokje van Nona duurde het maar een klein kwartiertje voor we een lift versierd hadden. En wat voor één! Conform de normen van Peking Express zaten we in de laadbak van een vrachtwagen om er na een zeer ruige rit, van kop tot teen bedekt met stof en zaagsel, uit te komen. (Check de foto’s bij Nona).
Diezelfde avond hebben we nog een feestje gebouwd in de Joyride. En hebben we gezamenlijk ontdekt dat ik touche heb! Alhoewel ik er niet op zal ingaan. Het betreft namelijk één van de obers van het bibliocafé. Zuiders bloed dat wel, maar toch het verkeerde chromosoom.
Zondag wouden we de Siete Cascadas (Zeven watervallen) bezoeken. In de namiddag word je blijkbaar vaak overvallen/vermoord, dus leek het ons veiliger ’s morgens te gaan. Jammer genoeg besliste het regenseizoen hier anders over. Toen het wat opklaarde heb ik het kerkhof bezocht, zeer rare indeling. ’s Avonds hebben we Hombre Lobo (The Wolf Man) gezien in de cinema voor slechts €1.80, IN YOUR FACE KINEPOLIS!! Cinema in Bolivë is wel niet wat wij gewoon zijn. Het geluid staat te hard en alles waar wij ons aan zouden storen in een Belgische filmzaal is hier doodnormaal. Mensen babbelen vrijuit tijdens de film, al dan niet via hun mobieltje. Dit gesteld zijnde dat ze op tijd waren natuurlijk. 45 minuten na het begin nog binnenkomen is hier eerder regel dan uitzondering. Maar het was een ervaring, zoveel is zeker!
Om af te sluiten werden we herenigd met Karolien en Tancha en werd er onverwacht nog een Late Night Sunday feestje gehouden in de Joy Ride, met dank aan de Duitse toeristes.
Maandag ben ik verhuisd. Karolien, Tancha en ikzelf zijn ingetrokken in de Calle D’Alence 186. Een appartement met vier kamers, 3 badkamers, woonkamer, keuken, terras en een jacuzzi in de tancha’s kamer. Dit voor een, naar onze normen, spotgoedkope prijs. Het appartement ligt op 3 min wandelen van de Plaza 25 de Mayo (grote markt) en dus ook stamcafé Joy Ride. Nona verhuist ook, zij gaat van een gastgezin naar het huisje waar Karolien tot nu toe verbleef.
Verder ben ik deze week begonnen met stage lopen. Maandagmorgen om negen uur werd ik verwacht in de gebouwen van Centro Juana Azurduy. Een NGO waar vrouwen en kinderen terecht kunnen die worden mishandeld. Advocaten en psychologen staan deze slachtoffers bij op hun respectievelijke domein en verder wordt er gezorgd voor opvang. Zo worden er voor de jongeren lessen aangeboden in confectie, metaal- en houtbewerking.
Maandagmorgen was ik als, stipte Belg, aanwezig om iets voor negen. Om het bericht te krijgen dat Martha, de directrice van het hele centrum, vergeten was dat ze nog een workshop had en ze mij dus zodoende niet kon ontvangen. Ik werd vriendelijk uitgenodigd om dinsdagnamiddag omstreeks 15 uur terug op het parool te zijn.
Dinsdagmiddag was ik er om 15 uur en de secretaresse leek nogal verrast om me te zien. Ze wist me te vertellen dat de workshop was uitgelopen en Martha er opnieuw niet zou kunnen zijn voor het gesprek. Otra vez woensdagmorgen om half tien.
Ik was best wel opgelucht te vernemen dat het die woensdagmorgen zeker zou doorgaan, maar Martha ging later zijn. Ze was onderweg. Toen het wachten me iets te hard op de zenuwen begon te werken belde de secretaresse, weliswaar onder lichte dwang, Martha op om te zeggen dat ze haar wat moest haasten. Eindelijk aangekomen hebben we een gesprek gehad dat toch zeker vijf volledige minuten heeft geduurd. Toen werd een gids gezocht die me rond kon leiden in de verschillende gebouwen van het centrum.
Deze gids werd Carlos, zo denk ik toch dat hij heet (het zijn nogal veel namen om te onthouden, en dat is überhaupt niet mijn sterkste punt). Ik ging mee op een rondleiding van een tweetal uur, leerde nog meer mensen en namen kennen die ik al lang ben vergeten, en leerde beetje bij beetje de werking van de NGO kennen. Na de rondleiding kwamen we terug aan bij de gebouwen van Radio Encuentro. Probleem: mijn stagebegeleider Jose Antonio, die tevens directeur van het departement Radio is, was ziek. De dag zat er dus weer op.
Donderdag heb ik hem dan eindelijk ontmoet en een gesprek gehad over hoe mijn stage er zou uitzien. En er zitten wel veelbelovende projecten in waar ik me thuis in kan voelen. Hopelijk loopt het goed.
Vervolgens springen we naar het weekend. Karolien en Tancha mochten, in kader van hun werk, naar een wijnbeurs. Voor sfeerverslagen check je beste de blog van Tancha. Maar het was dus een weekendje alleen met Nona. We wilden iets in de buurt bezoeken, maar wisten niet goed wat. Dus hebben we lukraak iets gekozen met een leuke naam (Las Palmas), hier gingen we naartoe in een overvol busje. Het type busje waar je bij ons met negen passagiers inzit wordt hier gebruikt voor vervoer van een twintigtal mensen. Een krappe en gezellige rit van een klein uurtje dus. Toen we een dorpje binnenreden vroegen we nog eens aan onze medepassagiers wanneer we nu eindelijk aankwamen in Las Palmas. Bleek dat we er zonet gestopt waren, maar niemand vond het nodig ons te verwittigen. Dus besloten we, no matter what, af te stappen de volgende keer de bus stopte. Zo gezegd, zo gedaan stonden we op een brug over een droge rivier, met niets van leven in de buurt. We besloten om een wandeling te doen in de rivier en alles er rond. We kwamen wel enkele mensen tegen, die ons raar bekeken aangezien toeristen hier nooit komen. En na wat sightseeing en acrobatie om de verschillende, natuurlijke obstakels te ontwijken besloten we terug te keren richting Sucre. En welke manier is daar beter geschikt voor dan liften. Gebruik makend van het korte rokje van Nona duurde het maar een klein kwartiertje voor we een lift versierd hadden. En wat voor één! Conform de normen van Peking Express zaten we in de laadbak van een vrachtwagen om er na een zeer ruige rit, van kop tot teen bedekt met stof en zaagsel, uit te komen. (Check de foto’s bij Nona).
Diezelfde avond hebben we nog een feestje gebouwd in de Joyride. En hebben we gezamenlijk ontdekt dat ik touche heb! Alhoewel ik er niet op zal ingaan. Het betreft namelijk één van de obers van het bibliocafé. Zuiders bloed dat wel, maar toch het verkeerde chromosoom.
Zondag wouden we de Siete Cascadas (Zeven watervallen) bezoeken. In de namiddag word je blijkbaar vaak overvallen/vermoord, dus leek het ons veiliger ’s morgens te gaan. Jammer genoeg besliste het regenseizoen hier anders over. Toen het wat opklaarde heb ik het kerkhof bezocht, zeer rare indeling. ’s Avonds hebben we Hombre Lobo (The Wolf Man) gezien in de cinema voor slechts €1.80, IN YOUR FACE KINEPOLIS!! Cinema in Bolivë is wel niet wat wij gewoon zijn. Het geluid staat te hard en alles waar wij ons aan zouden storen in een Belgische filmzaal is hier doodnormaal. Mensen babbelen vrijuit tijdens de film, al dan niet via hun mobieltje. Dit gesteld zijnde dat ze op tijd waren natuurlijk. 45 minuten na het begin nog binnenkomen is hier eerder regel dan uitzondering. Maar het was een ervaring, zoveel is zeker!
Om af te sluiten werden we herenigd met Karolien en Tancha en werd er onverwacht nog een Late Night Sunday feestje gehouden in de Joy Ride, met dank aan de Duitse toeristes.
Abonneren op:
Posts (Atom)