Potosi

Potosi it was. Een taxirit(je) van een drietal uur doorheen de campo op de tonen van een oldie-mix, vermoedelijk samengesteld door onze vriendelijke chauffeur, beviel Karolien, Tancha en mezelf best wel. De variatie aan wegen was immens: verhard, onverhard, putten in de weg, vrachtwagens die vastzaten in afwateringskanalen, …

Tekken Tournament

Eenmaal aangekomen in Potosi viel ons meteen de armoede en grauwheid van de stad op, zeker in vergelijking met Sucre. De hostel kostte slechts 50 bol/pp. (ter verduidelijking: 1 Boliviano is €0.11), de kamer was dan ook basic (check de foto’s), maar aangezien we daar enkel zouden zijn om te slapen was het, op dit moment, de beste oplossing. Iedereen had honger dus trokken we meteen het centrum in om een gezellig restaurantje te zoeken. Na lang zoeken en niet te vinden nam de honger de bovenhand en gingen we voor een ietwat louche hamburgertent waar een opaatje, die ietwat weghad van J.L. Dehaene, de boekhouding regelde. Het was al bij al best nog lekker, en goedkoop. Van daaruit ging het verder in de hoofdstraat van de stad. Toen de meisjes even hun mail checkten in een internetcafé ging ik aan de overkant een soort van lunapark binnen. Iets wat je in Bolivia vaak tegenkomt. Een gebouw dat volstaat met oude arcade games. De toppers zijn o.a. Tekken 3 en Dance Dance Revolution, nostalgie alom. Hier in Sucre staan ze dan al weer iets verder met Tekken tournament!

We nuttigden nog één drankje in een plaatselijke taverne om vervolgens naar de hostel terug te keren. Althans Karolien en Tancha kropen onder de wol. Aangezien 21.30 iets te vroeg was en ik tjsokvol energie zat besloot ik het nachtleven in deze mijnstad alleen te verkennen. Enkele tips gevraagd aan de bazin van onze hostel, met als gevolg een klein uurtje rondlopen om enkel wat kippenkramen en Karaoke-disco’s tegen te komen. In de hoofdstraat trof ik uiteindelijk een bar aan die me wel zou kunnen aanstaan: La Iguana. Een gezellige bar, die me wat aan Roel deed denken. Live muziek dvd’s, goedkope drank, vriendelijke mensen, kortom een gezellige avond. Veel nieuwe mensen leren kennen. De enige naam die ik me herinner is weliswaar Franky, en dit enkel omdat die kerel er absoluut niet als een Franky uitzag. Op een schappelijk uur terug naar de hostel en het bed in.

Karolien en de natuur

De volgende morgen wakker geworden van het geflits van Tancha’s camera, een vlug ontbijt omringd door enkele honden en dan op naar de mijnen. Een geel outfitje aan, even vlug wat cocabladeren en dynamiet kopen (Potosi is de enige plaats ter wereld waar een vijfjarige dynamiet kan kopen zonder ook maar enige vorm van controle) en dan op naar boven. Eerst was er wat uitleg over het de verkoop en verhandeling van de mineralen. Vervolgens trokken we de mijnschacht in. Vanaf hier was het warm, koud, bukken, stoffig, nog meer bukken, kruipen, … Na ongeveer een uurtje kwamen we aan bij tío, god van de mijnwerkers. De mannen en kinderen (vanaf veertien jaar) komen elke morgen een sigaret en wat cocabladeren offeren aan de god. Ook drinken ze samen met tío een slok pure alcohol (96°), dit omdat ze geloven dat het drinken van pure alcohol hen helpt bij het vinden van pure mineralen. Drinken ze niet puur, dan zijn de gedolven mineralen ook minder van kwaliteit. Een mooi verhaal, dat in feite totaal op niets slaat aangezien ze nu aan het werken zijn in een ader waar enkel gemixte mineralen worden gevonden, een combinatie van drie verschillende soorten.

Het werk van de arbeiders is loodzwaar: een zes à zeven uur per dag doen ze een hard labeur in kleine, warme stoffige mijnen waar ze zich continu moeten bukken. Op het einde van de dag moeten een half uurtje stappen terug naar de uitgang met een zak stenen op hun rug van een vijftigtal kilogram. En dit voor slechts 70 bol per steen die ze vinden. Ze werken vanaf hun veertien tot ongeveer vijvenveertig jaar. Maar slechts weinigen halen de vijftig. Veel rentenieren zit er dus niet in.

Toen wijzelf buitenwaren kwam het leukste van de hele tocht. Spelen met dynamiet! Onze gids maakte het preparaat klaar, met behulp van Tancha die steevast de meest gevaarlijke stoffen mocht vasthouden. Toen uiteindelijk alles in gereedheid was gebracht was het mijn moment de gloire. Ik mocht Tancha aansteken! Eenmaal de lont aan vuur had gevat moest Tancha de gids volgen en het dynamiet op een veilige plaats leggen. Een klein minuutje wachten en BOEM! Tancha heeft het overleefd trouwens.

Terug in de stad aten we, onderweg naar het busstation, een hotdog en een kip/rijst/friet/pastaschotel waarvan we alledrie nog steeds verworderd zijn er geen salmonella aan overgehouden te hebben. Een overvolle busrit later kwamen we aan bij de voet van de Lagunas. Een halfuurtje bergop in een veel te brandende zon et voila een natuurlijk warmwatermeer temidden van een fabelachtig berglandschap (wederom check de foto’s ;)). Na een tweetal uur hadden we haast om de laatste bus richting Potosi te halen. Dus i.p.v. het pad naar beneden te volgen besloten we zelf onze weg te banen doorheen de natuur. Het gevolg hiervan was dat Karolien helemaal in de natuur verzonken was :)

Hooliganisme

Die avond besloot ik weer alleen op stap te gaan, wederom naar La Iguana. Het was één-jarig bestaan van de bar en beloofde een feestje te worden. Jammer genoeg moest ik voor 00u terug in de hostel zijn, volgens de meisjes sloot de deur om dat uur en zou binnenraken daarna niet meer mogelijk zijn. Tegen m’n zin keerde ik om 23.45 terug naar de hostel. Maar wat daar gebeurde tarte alle verbeelding. De deur was reeds vast, alle lichten gedoofd. Ik stond vijfenveertig minuten te kloppen, bellen, roepen enzovoort, maar geen antwoord. De gsm van Karolien stond op stil , dus daar was ook geen antwoord. Toen kreeg ik het schitterende idee om via het dak naar het binnenplein te geraken. Het zou me perfect gelukt zijn, ware het niet dat de muur minder stevig was dan gedacht. Toen ik me wou optrekken om zo het dak te bereiken kwam een groot stuk muur los, waardoor ik me moest laten vallen om de brokstukken te vermijden. Plan mislukt dus.

Terug naar de bar dan maar, blijven proberen om Karolien en Tancha wakker te krijgen, maar geen succes. Na enkele keren over en weer gaan tussen de bar en de hostel was er geen andere optie dan een andere hostel te zoeken. Die heb ik uiteindelijk ook gevonden, daar enkele uurtjes geslapen om ‘s morgens vroeg terug te keren naar de oorspronkelijke hostel. Het was nu 9uur, ik klopte, maar er kwam godverdomme nog steeds niemand opendoen. Karolien en Tancha waren toen wakker, dus zij kwamen me helpen. Binnen zocht ik meteen de bazin op om zwaar af te geven op het feit dat er niemand aanwezig was tussen 23.45 en 03.30. Dit terwijl zij beweerde zelf aanwezig geweest te zijn tot 02.00. Ik eiste m’n geld terug, aangezien ik geen gebruik had gemaakt van de kamer, noch het ontbijt maar ze zei dit te moeten bespreken met de eigenaar die ‘s middags kwam. Je kan het al raden: toen we rond 15uur vertrokken was noch de vrouw, noch de eigenaar aanwezig. Geld kwijt dus. Om af te sluiten geef ik dan ook de wijze raad mee: als jullie ooit naar Potosi zouden gaan LOGEER DAN NOOIT IN HOSTEL MARIA VICTORIA!