Sucre

Na het vorige bericht gepost te hebben was het al gauw 19 uur plaatselijke tijd, toevallig het uur waarop ik had afgesproken met de sympathieke Nederlander Hans. Ik begaf me naar de receptie waar ik me met een tas mate de coca in de hand neervlijde in een zetel. De tijd verstreek en mijn geduld raakte op dus besloot ik me naar het verdiep van Hans te begeven.

Probleem: ik wist wel ongeveer waar Hans lag, maar er waren drie mogelijke kamers op dit verdiep. Ik gokte op 201, maar zag een bebaarde Brit in de deurstijl verschijnen. Ik wou niet opnieuw een flater begaan, dus keerde ik terug naar de receptie met de vraag of ze onze Nederlandse vriend even konden bellen.

Probleem: er stond geen Nederlandse Hans in de computer. Hoe raar het ook was ze konden me niet helpen aan de receptie. Ik ging opnieuw naar boven en besloot de overige twee kamers te controleren. Raar genoeg bleef mijn geklop bij beide deuren onbeantwoord. Zou Hans zonder mij vertrokken zijn, vroeg ik me af. Omdat een journalist alles dubbelcheckt vroeg ik de receptionist of hij Hans nog eens wou opzoeken in de lijst.

Opeens kwam er schot in de zaak. Hans bleek in feite Johannes te noemen. Allemaal goed en wel, maar waar was Johannes nu dan? De receptionist had op z'n zachtst gezegd verrassend nieuws. Johannes voelde zich die namiddag niet goed en had om een dokter gevraagd. Toen de dokter kwam vroeg die op zijn beurt om een ambulance. Uiteindelijk heeft Hans de hele nacht doorgebracht aan een zuurstofmachine in het plaatselijke ziekenhuis.

'S morgens kreeg ik het bericht dat Hans rond 8 uur in het hotel zou aankomen om van hieruit richting luchthaven (en hopelijk) Sucre te reizen. Enkele telefoontjes, bevestigingen en annuleringen later werd gezegd dat Hans rechtstreeks naar de luchthaven zou worden gevoerd. De taxi die stond te wachten kon dus met mezelf aan boord vertrekken. Op de luchthaven checkte ik in en zocht ik Hans tussen de mensenmassa. Opnieuw verscheen information naast de vlucht richting Sucre. Opnieuw het ergste vrezende, en Hans zoekende, ging ik op dezelfde plaats zitten als de vorige dag en surfte ik wat op het net. De minuten verstreken en de tweede annulering kwam dichterbij. Nieuwe informatie schalde doorheen de aftandse luidsprekers. Ik verstond er niets van en bewoog me dus naar het scherm toe. Om met blijdschap te vernemen dat ik nog 30 min had om me aan boord van vlucht 130 te begeven.

Mede dankzij de onduidelijkheid op de luchthaven van La Paz werden het nog een dolle 30 min om net op tijd het vliegtuig te halen. Op naar Sucre ...