Tu vuo' fa' el Boliviano

Actualiteit

2010-03-08T12:01:00.000-08:00

Ik kom mijn belofte om steeds actuelere posts te schrijven na! (de vorige post is ook een verse)

Ik ben zelfs zo actueel dat ik schrijf over iets wat vandaag (dit wordt geschreven op woensdag 3 maart 2010, maar aangezien er nog geen internet in huis is wordt het pas vandaag gepost) gebeurd is. Bolivië ligt plat! Of toch grotendeels het verkeer. Vandaag en morgen staken de chauffeurs van het openbaar vervoer. D.w.z. dat er geen micro’s rijden (micro’s zijn een soort busjes in alle vormen en kleuren die een bepaalde weg doorheen de stad afleggen en waarbij je moet roepen als je wil afstappen). Welke route welke micro aflegt is me nog onduidelijk, maar die wijsheid komt wel.

Maar zoals gezegd rijden deze goedkope bussen niet uit de komende dagen. Reden hiervoor is een nieuwe wet die Evo Morales wil invoeren. Volgens die nieuwe wet zou de vergunning van chauffeurs die dronken achter het stuur zitten voorgoed worden ingetrokken. Een zeer gunstige wet aangezien er elk jaar tientallen dodelijke slachtoffers vallen bij ongevallen met busjes bestuurd door dronken chauffeurs.

Onbegrijpelijk hoe iemand hier tegen zou kunnen zijn, maar vandaag werd me duidelijk gemaakt vanwaar het protest komt. Men protesteert niet zozeer tegen het verbod op dronken rijden, maar het gaat om artikel 19 van deze wet. Een artikel dat slechts twee zinnen lang is.

In dat artikel staat dat indien een chauffeur gevat wordt hij zijn licentie permanent verliest. Maar ook dat het voertuig in beslag wordt genomen en de maatschappij waarvoor hij werkt een sanctie krijgt. Dit stuit op veel onbegrip bij de vakbonden, met als gevolg deze acties. Latijns Amerika staat bekend om zijn passie en temperament en dit merk je ook op dagen zoals vandaag. Het betreft geen gewone staking zoals bij ons, maar een iets grotere actie. De toevluchtswegen naar de stad en de ring rondom staat volledig geblokkeerd. Enkel voetgangers en tweewielers kunnen er nog doorraken. Het is eigenlijk wel een idyllisch beeld om te zien. Het anders zo hectische verkeer is nergens te bespeuren, kinderen voetballen op straat en het is gewoon rustig tout court.

Nu is er wel volop een spelletje poker bezig tussen de regering en de vakbonden. Zo veroordeelt de regering de blokkades en noteert de politie de nummerplaten van alle voertuigen die deel uit maken van de verschillende blokkades. De vakbondsleiders antwoorden koeltjes dat ze er pas mee zullen ophouden als de regering artikel 19 verandert. Dit spelletje draait niet enkel rond deze wet. Het zijn bijna gemeenteraadsverkiezingen en de aanpak van deze situatie door de regering kan wel eens heel bepalend zijn voor de uitslag op vier maart. Kortom een uiterst interessant politiek klimaat. I Like It! :)

Weekverslag

2010-03-08T11:59:00.000-08:00

Wat is er vorige week (22-28 feb) allemaal gebeurd?

Maandag ben ik verhuisd. Karolien, Tancha en ikzelf zijn ingetrokken in de Calle D’Alence 186. Een appartement met vier kamers, 3 badkamers, woonkamer, keuken, terras en een jacuzzi in de tancha’s kamer. Dit voor een, naar onze normen, spotgoedkope prijs. Het appartement ligt op 3 min wandelen van de Plaza 25 de Mayo (grote markt) en dus ook stamcafé Joy Ride. Nona verhuist ook, zij gaat van een gastgezin naar het huisje waar Karolien tot nu toe verbleef.

Verder ben ik deze week begonnen met stage lopen. Maandagmorgen om negen uur werd ik verwacht in de gebouwen van Centro Juana Azurduy. Een NGO waar vrouwen en kinderen terecht kunnen die worden mishandeld. Advocaten en psychologen staan deze slachtoffers bij op hun respectievelijke domein en verder wordt er gezorgd voor opvang. Zo worden er voor de jongeren lessen aangeboden in confectie, metaal- en houtbewerking.

Maandagmorgen was ik als, stipte Belg, aanwezig om iets voor negen. Om het bericht te krijgen dat Martha, de directrice van het hele centrum, vergeten was dat ze nog een workshop had en ze mij dus zodoende niet kon ontvangen. Ik werd vriendelijk uitgenodigd om dinsdagnamiddag omstreeks 15 uur terug op het parool te zijn.

Dinsdagmiddag was ik er om 15 uur en de secretaresse leek nogal verrast om me te zien. Ze wist me te vertellen dat de workshop was uitgelopen en Martha er opnieuw niet zou kunnen zijn voor het gesprek. Otra vez woensdagmorgen om half tien.

Ik was best wel opgelucht te vernemen dat het die woensdagmorgen zeker zou doorgaan, maar Martha ging later zijn. Ze was onderweg. Toen het wachten me iets te hard op de zenuwen begon te werken belde de secretaresse, weliswaar onder lichte dwang, Martha op om te zeggen dat ze haar wat moest haasten. Eindelijk aangekomen hebben we een gesprek gehad dat toch zeker vijf volledige minuten heeft geduurd. Toen werd een gids gezocht die me rond kon leiden in de verschillende gebouwen van het centrum.

Deze gids werd Carlos, zo denk ik toch dat hij heet (het zijn nogal veel namen om te onthouden, en dat is überhaupt niet mijn sterkste punt). Ik ging mee op een rondleiding van een tweetal uur, leerde nog meer mensen en namen kennen die ik al lang ben vergeten, en leerde beetje bij beetje de werking van de NGO kennen. Na de rondleiding kwamen we terug aan bij de gebouwen van Radio Encuentro. Probleem: mijn stagebegeleider Jose Antonio, die tevens directeur van het departement Radio is, was ziek. De dag zat er dus weer op.

Donderdag heb ik hem dan eindelijk ontmoet en een gesprek gehad over hoe mijn stage er zou uitzien. En er zitten wel veelbelovende projecten in waar ik me thuis in kan voelen. Hopelijk loopt het goed.

Vervolgens springen we naar het weekend. Karolien en Tancha mochten, in kader van hun werk, naar een wijnbeurs. Voor sfeerverslagen check je beste de blog van Tancha. Maar het was dus een weekendje alleen met Nona. We wilden iets in de buurt bezoeken, maar wisten niet goed wat. Dus hebben we lukraak iets gekozen met een leuke naam (Las Palmas), hier gingen we naartoe in een overvol busje. Het type busje waar je bij ons met negen passagiers inzit wordt hier gebruikt voor vervoer van een twintigtal mensen. Een krappe en gezellige rit van een klein uurtje dus. Toen we een dorpje binnenreden vroegen we nog eens aan onze medepassagiers wanneer we nu eindelijk aankwamen in Las Palmas. Bleek dat we er zonet gestopt waren, maar niemand vond het nodig ons te verwittigen. Dus besloten we, no matter what, af te stappen de volgende keer de bus stopte. Zo gezegd, zo gedaan stonden we op een brug over een droge rivier, met niets van leven in de buurt. We besloten om een wandeling te doen in de rivier en alles er rond. We kwamen wel enkele mensen tegen, die ons raar bekeken aangezien toeristen hier nooit komen. En na wat sightseeing en acrobatie om de verschillende, natuurlijke obstakels te ontwijken besloten we terug te keren richting Sucre. En welke manier is daar beter geschikt voor dan liften. Gebruik makend van het korte rokje van Nona duurde het maar een klein kwartiertje voor we een lift versierd hadden. En wat voor één! Conform de normen van Peking Express zaten we in de laadbak van een vrachtwagen om er na een zeer ruige rit, van kop tot teen bedekt met stof en zaagsel, uit te komen. (Check de foto’s bij Nona).

Diezelfde avond hebben we nog een feestje gebouwd in de Joyride. En hebben we gezamenlijk ontdekt dat ik touche heb! Alhoewel ik er niet op zal ingaan. Het betreft namelijk één van de obers van het bibliocafé. Zuiders bloed dat wel, maar toch het verkeerde chromosoom.

Zondag wouden we de Siete Cascadas (Zeven watervallen) bezoeken. In de namiddag word je blijkbaar vaak overvallen/vermoord, dus leek het ons veiliger ’s morgens te gaan. Jammer genoeg besliste het regenseizoen hier anders over. Toen het wat opklaarde heb ik het kerkhof bezocht, zeer rare indeling. ’s Avonds hebben we Hombre Lobo (The Wolf Man) gezien in de cinema voor slechts €1.80, IN YOUR FACE KINEPOLIS!! Cinema in Bolivë is wel niet wat wij gewoon zijn. Het geluid staat te hard en alles waar wij ons aan zouden storen in een Belgische filmzaal is hier doodnormaal. Mensen babbelen vrijuit tijdens de film, al dan niet via hun mobieltje. Dit gesteld zijnde dat ze op tijd waren natuurlijk. 45 minuten na het begin nog binnenkomen is hier eerder regel dan uitzondering. Maar het was een ervaring, zoveel is zeker!

Om af te sluiten werden we herenigd met Karolien en Tancha en werd er onverwacht nog een Late Night Sunday feestje gehouden in de Joy Ride, met dank aan de Duitse toeristes.

Potosi

2010-02-28T12:18:00.000-08:00

Potosi it was. Een taxirit(je) van een drietal uur doorheen de campo op de tonen van een oldie-mix, vermoedelijk samengesteld door onze vriendelijke chauffeur, beviel Karolien, Tancha en mezelf best wel. De variatie aan wegen was immens: verhard, onverhard, putten in de weg, vrachtwagens die vastzaten in afwateringskanalen, …

Tekken Tournament

Eenmaal aangekomen in Potosi viel ons meteen de armoede en grauwheid van de stad op, zeker in vergelijking met Sucre. De hostel kostte slechts 50 bol/pp. (ter verduidelijking: 1 Boliviano is €0.11), de kamer was dan ook basic (check de foto’s), maar aangezien we daar enkel zouden zijn om te slapen was het, op dit moment, de beste oplossing. Iedereen had honger dus trokken we meteen het centrum in om een gezellig restaurantje te zoeken. Na lang zoeken en niet te vinden nam de honger de bovenhand en gingen we voor een ietwat louche hamburgertent waar een opaatje, die ietwat weghad van J.L. Dehaene, de boekhouding regelde. Het was al bij al best nog lekker, en goedkoop. Van daaruit ging het verder in de hoofdstraat van de stad. Toen de meisjes even hun mail checkten in een internetcafé ging ik aan de overkant een soort van lunapark binnen. Iets wat je in Bolivia vaak tegenkomt. Een gebouw dat volstaat met oude arcade games. De toppers zijn o.a. Tekken 3 en Dance Dance Revolution, nostalgie alom. Hier in Sucre staan ze dan al weer iets verder met Tekken tournament!

We nuttigden nog één drankje in een plaatselijke taverne om vervolgens naar de hostel terug te keren. Althans Karolien en Tancha kropen onder de wol. Aangezien 21.30 iets te vroeg was en ik tjsokvol energie zat besloot ik het nachtleven in deze mijnstad alleen te verkennen. Enkele tips gevraagd aan de bazin van onze hostel, met als gevolg een klein uurtje rondlopen om enkel wat kippenkramen en Karaoke-disco’s tegen te komen. In de hoofdstraat trof ik uiteindelijk een bar aan die me wel zou kunnen aanstaan: La Iguana. Een gezellige bar, die me wat aan Roel deed denken. Live muziek dvd’s, goedkope drank, vriendelijke mensen, kortom een gezellige avond. Veel nieuwe mensen leren kennen. De enige naam die ik me herinner is weliswaar Franky, en dit enkel omdat die kerel er absoluut niet als een Franky uitzag. Op een schappelijk uur terug naar de hostel en het bed in.

Karolien en de natuur

De volgende morgen wakker geworden van het geflits van Tancha’s camera, een vlug ontbijt omringd door enkele honden en dan op naar de mijnen. Een geel outfitje aan, even vlug wat cocabladeren en dynamiet kopen (Potosi is de enige plaats ter wereld waar een vijfjarige dynamiet kan kopen zonder ook maar enige vorm van controle) en dan op naar boven. Eerst was er wat uitleg over het de verkoop en verhandeling van de mineralen. Vervolgens trokken we de mijnschacht in. Vanaf hier was het warm, koud, bukken, stoffig, nog meer bukken, kruipen, … Na ongeveer een uurtje kwamen we aan bij tío, god van de mijnwerkers. De mannen en kinderen (vanaf veertien jaar) komen elke morgen een sigaret en wat cocabladeren offeren aan de god. Ook drinken ze samen met tío een slok pure alcohol (96°), dit omdat ze geloven dat het drinken van pure alcohol hen helpt bij het vinden van pure mineralen. Drinken ze niet puur, dan zijn de gedolven mineralen ook minder van kwaliteit. Een mooi verhaal, dat in feite totaal op niets slaat aangezien ze nu aan het werken zijn in een ader waar enkel gemixte mineralen worden gevonden, een combinatie van drie verschillende soorten.

Het werk van de arbeiders is loodzwaar: een zes à zeven uur per dag doen ze een hard labeur in kleine, warme stoffige mijnen waar ze zich continu moeten bukken. Op het einde van de dag moeten een half uurtje stappen terug naar de uitgang met een zak stenen op hun rug van een vijftigtal kilogram. En dit voor slechts 70 bol per steen die ze vinden. Ze werken vanaf hun veertien tot ongeveer vijvenveertig jaar. Maar slechts weinigen halen de vijftig. Veel rentenieren zit er dus niet in.

Toen wijzelf buitenwaren kwam het leukste van de hele tocht. Spelen met dynamiet! Onze gids maakte het preparaat klaar, met behulp van Tancha die steevast de meest gevaarlijke stoffen mocht vasthouden. Toen uiteindelijk alles in gereedheid was gebracht was het mijn moment de gloire. Ik mocht Tancha aansteken! Eenmaal de lont aan vuur had gevat moest Tancha de gids volgen en het dynamiet op een veilige plaats leggen. Een klein minuutje wachten en BOEM! Tancha heeft het overleefd trouwens.

Terug in de stad aten we, onderweg naar het busstation, een hotdog en een kip/rijst/friet/pastaschotel waarvan we alledrie nog steeds verworderd zijn er geen salmonella aan overgehouden te hebben. Een overvolle busrit later kwamen we aan bij de voet van de Lagunas. Een halfuurtje bergop in een veel te brandende zon et voila een natuurlijk warmwatermeer temidden van een fabelachtig berglandschap (wederom check de foto’s ;)). Na een tweetal uur hadden we haast om de laatste bus richting Potosi te halen. Dus i.p.v. het pad naar beneden te volgen besloten we zelf onze weg te banen doorheen de natuur. Het gevolg hiervan was dat Karolien helemaal in de natuur verzonken was :)

Hooliganisme

Die avond besloot ik weer alleen op stap te gaan, wederom naar La Iguana. Het was één-jarig bestaan van de bar en beloofde een feestje te worden. Jammer genoeg moest ik voor 00u terug in de hostel zijn, volgens de meisjes sloot de deur om dat uur en zou binnenraken daarna niet meer mogelijk zijn. Tegen m’n zin keerde ik om 23.45 terug naar de hostel. Maar wat daar gebeurde tarte alle verbeelding. De deur was reeds vast, alle lichten gedoofd. Ik stond vijfenveertig minuten te kloppen, bellen, roepen enzovoort, maar geen antwoord. De gsm van Karolien stond op stil , dus daar was ook geen antwoord. Toen kreeg ik het schitterende idee om via het dak naar het binnenplein te geraken. Het zou me perfect gelukt zijn, ware het niet dat de muur minder stevig was dan gedacht. Toen ik me wou optrekken om zo het dak te bereiken kwam een groot stuk muur los, waardoor ik me moest laten vallen om de brokstukken te vermijden. Plan mislukt dus.

Terug naar de bar dan maar, blijven proberen om Karolien en Tancha wakker te krijgen, maar geen succes. Na enkele keren over en weer gaan tussen de bar en de hostel was er geen andere optie dan een andere hostel te zoeken. Die heb ik uiteindelijk ook gevonden, daar enkele uurtjes geslapen om ‘s morgens vroeg terug te keren naar de oorspronkelijke hostel. Het was nu 9uur, ik klopte, maar er kwam godverdomme nog steeds niemand opendoen. Karolien en Tancha waren toen wakker, dus zij kwamen me helpen. Binnen zocht ik meteen de bazin op om zwaar af te geven op het feit dat er niemand aanwezig was tussen 23.45 en 03.30. Dit terwijl zij beweerde zelf aanwezig geweest te zijn tot 02.00. Ik eiste m’n geld terug, aangezien ik geen gebruik had gemaakt van de kamer, noch het ontbijt maar ze zei dit te moeten bespreken met de eigenaar die ‘s middags kwam. Je kan het al raden: toen we rond 15uur vertrokken was noch de vrouw, noch de eigenaar aanwezig. Geld kwijt dus. Om af te sluiten geef ik dan ook de wijze raad mee: als jullie ooit naar Potosi zouden gaan LOGEER DAN NOOIT IN HOSTEL MARIA VICTORIA!

Effectief in Sucre

2010-02-26T13:50:00.000-08:00

Allereerst antwoord ik graag op een de vraag die op ieders lippen brandde bij het eindigen van de vorige post. Ja ik heb Hans teruggevonden, op het vliegtuig zat hij ineens de rij achter me. Hij zag er nog wat bleekjes uit, maar hij had het gehaald.

De vlucht, met prachtig uitzicht over het Andes gebergte, duurde slechts een 45-tal minuten en was voorbij voor ik het goed en wel doorhad. Bij aankomst in Sucre was het weer zo fantastisch dat ik me afvroeg waarom de vlucht in godsnaam de hele tijd werd weerhouden. De luchthaven van Sucre is één landingsbaan groot met een klein gebouwtje in het midden. Toen de deuren van het vliegtuig opengingen zag ik een hele mensenmassa op en rond het luchthavengebouw. Ik had verwacht dat men mij kwam opwachten aan de luchthaven, maar dit was wel een beetje overdreven :) De mensenmassa bleek op de been gebracht door de komst van president Evo Morales. Net voor ons vliegtuig stond zijn privé-jet geparkeerd en omsingeld door militairen.

Ik moest het dan uiteindelijk met minder volk doen, maar daarom zeker niet minder waard, integendeel. Na even zoeken vond ik Rene, Karolien en Marcello die me welkom heetten en me de bagage naar de auto hielpen dragen. Ze brachten me naar een hostal, naast het huis van Rene, en ik friste me even op alvorens met Karolien en Tancha een pizza te eten en een eerste keer de stad te verkennen.

Eerste indruk: warm, wit en weinig knappe vrouwen (over dit laatste puntje moet ik nu mijn mening wel herzien. Het hangt er vanaf waar en wanneer je rondkijkt ^^)

'S avonds was het dan tijd voor mijn ontmaagding m.b.t. de Joyride. Een plaatselijke bar/concept dat door Karolien, Tancha en Nona is uitgeroepen tot stamcafé. Om eerlijk te zijn, ik heb er op het weekend na ook al elke dag gezeten. Maar later volgt een uitvoerige beschrijving van deze tweede thuis.

Vroeg het bed in want het slaapgebrek, tijdsverschil en de hoogte durven al eens hard aankomen. De volgende dag was het op zich een heuse onderneming om uit te vinden hoe ik warm water kreeg uit de gigantische douchekop. En na een half uur proberen is het zowaar gelukt! Even de stad verkennen en dan helemaal naar boven gestapt om een typische tomatensoep te eten in de Mirador, weliswaar na lang wachten (he Tancha :P).

Uiteindelijk moesten we ons nog haasten, want om 15.30 hadden we een taxi besteld die ons voor het weekend naar Potosi bracht...

Nu ga ik eten in diezelfde Mirador met Nona. Maar ik beloof bij deze plechtig dat ik spoedig de kloof tussen mijn blog en de huidige tijd zal dichten.

Matthias

Sucre

2010-02-21T17:44:00.000-08:00

Na het vorige bericht gepost te hebben was het al gauw 19 uur plaatselijke tijd, toevallig het uur waarop ik had afgesproken met de sympathieke Nederlander Hans. Ik begaf me naar de receptie waar ik me met een tas mate de coca in de hand neervlijde in een zetel. De tijd verstreek en mijn geduld raakte op dus besloot ik me naar het verdiep van Hans te begeven.

Probleem: ik wist wel ongeveer waar Hans lag, maar er waren drie mogelijke kamers op dit verdiep. Ik gokte op 201, maar zag een bebaarde Brit in de deurstijl verschijnen. Ik wou niet opnieuw een flater begaan, dus keerde ik terug naar de receptie met de vraag of ze onze Nederlandse vriend even konden bellen.

Probleem: er stond geen Nederlandse Hans in de computer. Hoe raar het ook was ze konden me niet helpen aan de receptie. Ik ging opnieuw naar boven en besloot de overige twee kamers te controleren. Raar genoeg bleef mijn geklop bij beide deuren onbeantwoord. Zou Hans zonder mij vertrokken zijn, vroeg ik me af. Omdat een journalist alles dubbelcheckt vroeg ik de receptionist of hij Hans nog eens wou opzoeken in de lijst.

Opeens kwam er schot in de zaak. Hans bleek in feite Johannes te noemen. Allemaal goed en wel, maar waar was Johannes nu dan? De receptionist had op z'n zachtst gezegd verrassend nieuws. Johannes voelde zich die namiddag niet goed en had om een dokter gevraagd. Toen de dokter kwam vroeg die op zijn beurt om een ambulance. Uiteindelijk heeft Hans de hele nacht doorgebracht aan een zuurstofmachine in het plaatselijke ziekenhuis.

'S morgens kreeg ik het bericht dat Hans rond 8 uur in het hotel zou aankomen om van hieruit richting luchthaven (en hopelijk) Sucre te reizen. Enkele telefoontjes, bevestigingen en annuleringen later werd gezegd dat Hans rechtstreeks naar de luchthaven zou worden gevoerd. De taxi die stond te wachten kon dus met mezelf aan boord vertrekken. Op de luchthaven checkte ik in en zocht ik Hans tussen de mensenmassa. Opnieuw verscheen information naast de vlucht richting Sucre. Opnieuw het ergste vrezende, en Hans zoekende, ging ik op dezelfde plaats zitten als de vorige dag en surfte ik wat op het net. De minuten verstreken en de tweede annulering kwam dichterbij. Nieuwe informatie schalde doorheen de aftandse luidsprekers. Ik verstond er niets van en bewoog me dus naar het scherm toe. Om met blijdschap te vernemen dat ik nog 30 min had om me aan boord van vlucht 130 te begeven.

Mede dankzij de onduidelijkheid op de luchthaven van La Paz werden het nog een dolle 30 min om net op tijd het vliegtuig te halen. Op naar Sucre ...

La Paz: een kamer in een hotel in koloniaalse stijl temidden van een eerste teken van het alomtegenwoordige regenseizoen.

2010-02-17T14:17:00.000-08:00

Hoe het allemaal begon

Het wonder is geschied, na heel veel te beloven is het eindelijk zover. Matthias heeft effectief een blog aangemaakt! Hoe dit komt is heel simpel te verklaren. A cunning plan om de jetlag te slim af te zijn, een vliegtuig richting eindbestemming dat het laat afweten en een heuse stortbui op het dak van het hotel. Kortom ik heb op dit eigenste moment tijd zat om mijn gedachten de vrije loop te laten op de ,van school gehuurde, Dell.

Laat ons even terugblikken op wat er al gebeurd is tussen nu en mijn vertrek in het landelijke Burst. We konden de spits op het nippertje ontwijken om vervolgens rond te dolen in zaventem centrum op zoek naar bakkerij Bart. De bakkerij eindelijk gevonden werden we door de rasechte zaventemse blondine bedient van koffiekoeken die, aangekomen in de luchthaven, echt wel gesmaakt hebben. Hier een koffie(tje) gedronken en wat gezellig gekeuveld om me vervolgens naar de check-in balie te begeven. Om, na veel getalm, te horen te krijgen dat aangezien ik niet over een visum beschik mijn terugvlucht met 23 dagen wordt vervroegd. Argumenten in mijn voordeel werden simpelweg genegeerd en een verandering zou niet meer mogelijk zijn. Ongetwijfeld de laatste keer dat ik met American Airlines heb gevlogen.

Slecht gezind nam ik afscheid van de overgebleven sympathisanten en trotseerde ik de security. Die echt niet zo zwaar is als wordt geroepen. Uit ergernis, omwille van een vertraging, liep ik maar op en neer de vertrekhal. De vlucht zelf was best wel oké te noemen aangezien er niemand naast mij zat en ik plaats genoeg had. Men mocht mij er wel iets sneller attent op maken dat de non-alcoholische drankjes die je aan boord kan krijgen gratis zijn. Ik zat daar maar dorst te lijden!

De aankomst in Chicago was langdradig en onduidelijk. Hier, en ook verder op de vlucht, kwam ik tot de conclusie dat er

1) Weinig knappe amerikaanse vrouwen zijn!
2) Amerikanen een zeer onvriendelijk volkje zijn.

Dit laatste met uitzondering van de vrouw met wie ik de hele vlucht van Chicago naar Miami heb zitten babbelen, maar zij was dan ook een amerikaanse van Indische origine :)

I’m in Miami bitch

In miami kreeg ik eindelijk de nacht nog eens te zien. Dit na een kleine 22 uur de zon achterna gegaan te zijn. Met dit verschijnsel van de verlichte planeet kreeg ik ook meteen een ander, sociologisch verschijnsel te zien. Het leeglopen van een luchthaven. Best wel raar om mee te maken. Na een blueberry muffin en Larry King Live gezien te hebben was het tijd om de voorlaatste vlucht te nemen. Wie reist er nu ‘s nachts van Miami naar La Paz zou je denken. Wel héél veel mensen, het vliegtuig zat tot de nok gevuld, wat het reiscomfort er niet op verbeterde. Toch een beetje slaap kunnen vatten zag ik de zon opkomen vanachter het Andes-gebergte. Een schitterend beeld! Na een vakkundige uitleg m.b.t. de legende over de drie bergtoppen landde el avion in La Paz.

Na een douanecontrole op het Bolviaanse ritme ging de man van de legende met me mee om me de weg te tonen naar de finale vlucht richting Sucre. Eerst even geld wisselen en aangezien 1 boliviano 0.11 eurocent is had ik een handvol briefjes wat een king of the world gevoel geeft. Om dan verder te gaan en het ticket voor de binnenlandse vlucht te kopen. Een ontbijtje met alles erop en eraan voor €2.24 en geen last what so ever van de beruchte hoogteziekte. Het liep allemaal op wieletjes. Tot …

Tot er op het tv-schermpje niet boarding verscheen bij Sucre, maar information. De nederlandse Hans zag me mijn HUMO lezen en vroeg of hij erbij mocht komen zitten. Na even te babbelen gingen we op onderzoek uit wat die information nu eindelijk betekende. Om een lang verhaal kort te maken het regent in Sucre en de vlucht werd afgelast. Nu zit ik dus in La Paz te hopen dat de vlucht morgen wel doorgaat en het avontuur een doorstart krijgt zonder weerga.

Tot de volgende.